ATATÜRK 'LE ÇOBAN Atatürk arada bir güzel havalarda kırlara çıkmayı severdi. Bir arabaya atlar, bir süre gittikten sonra arabadan iner, biraz da yaya dolaşırdı. Böyle bir gezinti sırasında dağ başında, kendisini tanımayan bir çobanla ahbaplığa girmiş, sürüden, koyundan söz ettikten sonra aralarında şöyle bir konuşma geçmiş: - Sen Atatürk'ü bilir misin ? - Bilmez miyim efendi ? Ona Gazi Paşa da derler. - Peki, ne yapmış Gazi Paşa ? - Efendi, onun neler yaptığını sen benden iyi bileceğin. - Onu görmek ister misin? - Ah, Efendi, istemem mi, ama ben onu nerden göreyim ? - Öyleyse bana bak, o bana çok benzer. Çoban övünme sandığı bu söz üzerine dudak bükerek: - Hadi ordan! Senin kılığında Atatürk mü olur ? Sakalın bıyığın bile yok, karşılığını vermiş. Ata, çobanın bu küçümsemesini sevimli bir anı olarak anlatır ve şöyle bitirirdi. - Çobanın masum hayalini bozmadım ve onun kafasında bıyıklı sakallı kalmaya razı oldum.