EN BÜYÜK ŞARKI Kağnılar gıcırdadı, Yollar gıcırdar. Beli iki kat analar ağlardı. Yeşil açmazdı yaprak, Tomur çatlamaz; Memiş ağanın davarı otlamazdı... Ölüler gezinirdi yalnız Şehrinde karanlığın. Ölüler şarkı söylerdi, Ölüler yığın yığın... Hasta hasta geçerdi rüzgar Medresede çocuklar Uyuklardı. Gerilik ezerdi düşünceyi, Caddeyi Karanlıklar silerdi... Akşamlar gelirken yaslıydı Dönerken ağlamaklı, Gün ışığında habersiz, Mısralar paslı... Delirip giderdi sene, Masallar küf keserdi Güzellik yerine... Ölüm, ölüm kokardı zaman. Bacalardaki duman Solumaktı. İçten değildi çıldırmak. Düşünmek hemen hemen hiç. Bir ışık mermerleşinceye dek: Yeşeren tazelikte Hürriyet mevsimiydi bu, Düşerken toprağıma On dokuzlar tohumu. Zafer tepelerinde Zafere vardı arabamız. Kahrı ezen tekerinde İnan, güven, göz yaşlarımız... Alnımıza inen maviliğe Çekildi bayrağımız... Şehit şehit indi sükun, Ardından hürriyet, ebediyet; adımız! Yer çizgisinden memnun artık, İnsan, düşüncesinden. Ağaçta hayat gördük Suda berraklık. Kitap kitap dolmada gözlerimiz, Bakışımız gerçek. Bir (ad) da heybetimiz Mağrur, kükrek... Yürü ey çılgın fırtına! Ey nazlı Plânet! Dökün ninnilerini Bu asil çocuğuna... Ey dalgaları sıyıran ses! Ey mucize olan şarkım! Bak. Bir dünya eteğinde; Nefes nefes! Ölüm, ölüm değil artık hayat; Yosun yosun, ezik ezik... Değil masal masal öte; Kızıl, yeşil bilezik!.. Şimdi gerçek görüş, gerçek ar, Gerçek insan, gerçek millet var... Her düşünce üstünde Destanım var, Türküm var, Atatürk'üm var. ADNAN ARDAĞI (Kaynak, nr. 11, Kasım 1948 s. 12-13)