NÖBETÇİ MİLLET (*) Yaradan hey yaradan. Dört yıl değil bin yıl geçse aradan Sensin ateş diye kanımızdaki, Ey yanımızdaki Beş-on mermere, bir avuç toprağa sığan Sınırsız mavi umman hey. Yeni kıyılar bulur, yeni yaralar kazardın Sen hep köpürüp taşmanda; Her konuşmanda Milletin alın yazısını yeniden yazardın. Bakışların inanmayanı ezerdi: Sağ kolun bir orağa benzerdi; Başlardı yurt tarlasında fikrin ve hissin hasardı. Cümlelerin de ösden kalkardı Ya çıkardı kından. Başak saçların sakardı harmandan alnından: Halk biçilmiş ekin gibi düşerdi rizlerine. Milyonlar katılırdı sözlerine Köhne kanaatler köhne küreler gibi Sözünde çarpışır düşerdi. Tam sustuğun an kıyamet oldu, Tam konuştuğu anlarsan mahşerdi: Rab, gökte dinleyin derdi meleklerine; Yıldızlar girerdi yeni mahreklerine; Nehirler kovuşurdu yeni denizlerine. Şimdi nöbetçi olmak için anıt-kabrine Tamamlayabilmek için tavafını Sarmış yalın kılıçlar gibi etrafını Tutuyor nöbet. Bu millet; Bu, vaktiyle ayaklarını ummanlar yalayan, Bu, üç kıtayı atının nalıyla damgalayan, Bu, Timur'u, Atilla'yı, Oğuz'u, Bu, Yıldırım'ı, Fatih'i, Yavuz'u, Bu, seni yetiştiren ulu millet, Vakar ve haysiyetle dimdik Uyandık tetik Anıt-kabrinde tutuyor nöbet. Dünya dönüp dolaşıp Boğazlaşıp dolaşıp Ergeç ve ancak Milli misaklarda karar kılacak. Ey en büyük usta! Düşünen olmadı bu hususta Senden evvel ve senden ileri; İlk müjdeyi, ilk haberi Senden almıştı cihan; Ta o zamandan Anlayamadığına yansıyan, Sen dünyanın dönüp dolaşıp geleceği Uğrunda milyonların seve seve öleceği En büyük maksat için Dünyaya ilk karşı koyansın. Nasıl içimizdeysen bütün varınla İşte öyle dünya davalarındansın... O ışık saçların, o alev sözlerinle sen. Ey ıssız geceler içinden Bize eşsiz sabahı getiren! Ey asırlardır dul bayrağın eşi, Ey gece yarılarımızın güneşi, Ey ışık saçlar, Ey yele kaşlar, Ey çekilmiş hançer bakışlar, Ey fikri döven şakaklar, Ey kalem parmaklar, Ey ay-yıldız el, Ey en güzel Ey en büyük Ey en büyük Ey Atatürk! Getir dudaklarını, bir anlımıza koy, Dağlansın ateşinle bu soy. Oy Atatürk oyy... İrkilmez Ata çocuğu irkilmez; Zaptedilmez Ata'm zaptedilmez Biz varken senin hisarının burçları, Bakışlarımız kılınç uçları, Bekliyoruz devrimini biz. Çökmeyeceğiz diz İsterse hayat zehrolsun, İsterse refah kahrolsun, İsterse kurşun düşsün yanımıza belimize; İsterse geçinmek için bir dilim Kuru ekmek geçmesin ellimize; Helal gelmez bizim ateşimize... Dünya düşse peşimize, Yer sarsılsa yerinden Ne senden geçeriz ne senin eserinden. BEHÇET KEMAL ÇAĞLAR (*) Şiirde formun ve ahengin esas olduğuna inandığım için serbest nazım yazıyorum. Bu şiirim, Atatürk'ün ölüm yıldönümünde okunmak için bir manzum hitabe olsun diye bu şekilde yazılmıştır.