O İHTİLÂL BAYRAĞI Ankara'nın 18. Atatürk gününde On sekiz yıl... ne zorlu ne emsalsiz, ne çetin... Fert halinde bir timsal azmiyle bir milletin: Işık saçlı, gök yüzlü, Tanrı sözlü bir timsal. Sivas'tan Ankara'ya geldi Mustafa Kemal. O gün Türk milletinin şahlanan hıncıydı o, O gün mazlum Asya'nın kahhar kılıcıydı o, Tutuşturmuş dediği fikri, hissi, toprağı Alev saçlı, gök yüzlü o ihtilal bayrağı; Dolmuş boş gönüllere, kör gözleri fer olmuş; Girdiği her savaşta en son muzaffer olmuş; Çıkmış meydana Türk'ün en çok daraldığı gün; Odur yenen son makûs talihini Türklüğün, Pirene'den, Tuna'dan, Mohaç'tan, Pilevne'den Ta Sakarya'ya kadar gerisin geri giden Müthiş, makus bir bahtı yenebilir ancak o, En haklı ihtilalin en başında sancak o; Ona ta canevinde yer vermeli insanlar, Osmanlı anlayamaz, onu ancak Türk anlar: Ateşinde erimek, yeniden şekle girmek, Ona ram olmak değil, biraz o olmak gerek; Her haliyle örnek O, Türk için erkek için; Onu anlamış olmak ve onu sevmek içlin Daralınca gönlünde o azmi bulmak gerek Ona diz çökmek değil, ona doğrulmak gerek. Şarklılık, Osmanlılık, gerilik bir tarafa; Garplı kafa, Türk gönül, al alın, olgun kafa... İstediği hasada bu yerde rençperiz biz , Onun "Mustafa Kemal" dediği gençleriz biz, Ankara bayramını gönülden kutlarız , Bir daha bunalırsan "O" vardır, bizler varız... Atatürk! Burçlarında bekliyoruz bir nöbet; Bizce birdir senin için yaşamak, ölmek, emret; Emret: kanı çekilmiş damarlara dolalım; Bir an senin izinden saparsak kahrolalım. BEHÇET KEMAL ÇAĞLAR (Ülkü, nr. 60, Şubat 1938, s.504-505.)