ANITTEPE'DEN Toprak toprak olduğunu bilmiş; Ağaç yeşilliğini esirgememiş. Bin yıllık tarih mermere sinmiş, En büyüğün önünde saygı duruşu; Demir şekil almış, çelik eğilmiş... Ankara kalesinde batan hep aynı güneş; Otuz iki yılın alışkanlığı. İçimizde bir kor ki on dört yıldır yanan, Daha asırlarca geçmez sıcaklığı... Bir mucize yaratsan, öyle bir mucize ki; Beyaz lahtin mermerini üzerinden fırlatsan. Bize yıllar sonra Atacasına baksan; Gönlümüz varlığına öylesine hasret ki... Ey yıllardır gönlüme ateşiyle hükmeden, Doğmanı bekliyorum bugün Anıttepe'den... DOĞAN ERGENELİ (Türk Dili, nr. 14, 1 Kasım 1952 s. 77.)