MUSTAFA KEMAL Mustafa Kemal, sessizlik, Ki susar doruklara konan kuş Uzanmış boydan boya şehitler ve gaziler, Mustafa Kemal ahret olmuş şimdi, Mustafa Kemal vatan olmuş. Mustafa Kemal bizi yönlere döndüren, Karanlığı aydınlıklarla örtülü: Mustafa Kemal Açılmış, açılmış Rüzgar gülü. Mağaralardan yıldızlara, Mustafa Kemal hep. Mustafa Kemal, Buğdayın büyüdüğü, Ateşin yandığı sebep. İçinde bulunan günden sonra, Mustafa Kemal hiç gelmeyen yarın. Mustafa Kemal yaşamak gibi bir şey, Aşar mevsimlerini, Çağların. Yirmi milyon, elli milyon, iki yüz milyon; Mustafa Kemal, tek. Hürriyet kımıldamış, Hürriyetle sonsuz, En uzak, en iyi, en gerçek. Bütün yaptığı, gördüğü, düşündüğü, Kara topraktan, al bayraklara kadar, Bir ağaç, bir gece, bir yol, bir su: İşte Mustafa Kemal yok, Millet var. Bozkurt çıkmış kapanık dünyalardan dışarı, Parıltısı yeryüzüne, ellerimizdeki tuğun Mustafa Kemal hiç kimse değil, Mustafa Kemal, İradesi topluluğun. Yürür, götürür, uçurur bizi, Ölümünün zamanda bıraktığı hız. Mustafa Kemal gücümüz, kuvvetimiz dağlarda, Gönüllerin dileği daha ötelere gider, Mustafa Kemal acımız. FAZIL HÜSNÜ DAĞLARCA (Türk Dili nr. 13, Ekim 1952 s. 64.)