SEN ÖLDÜN, ÖLÜM GÜZEL DEMEKTİR Çehreler, manzaralar bir tek elem sahibidir, Hepsi bir günde içinden çöküvermiş gibidir... Neye bakmak, kimi görsem dövünür hıçkırarak; Yorgun argın yarı yollarda kalır her yaprak, Dökülür göz yaşı halinde solan yapraklar Matemin gezdiği başlarda sayılmaz aklar, Yaşların çizdiği yüzlerde çoğalmaz kırışık, Kalmamış sisli ufuklar gibi gözlerde ışık... Sanki bin yıl yaşamış gamlı cihan bir günde! Çocuğum ilk acından sarsılıyor ömründe, Esimin benzi kül olmakta anarken yarını "Gitti yavrum! "diyen annem yoluyor saçlarını... Bu giden yolcuyu bir boyda yaratmış yaratan! İlk asırdan beri hiçbir gidenin ardından. Bu kadar yandığı dünyadan bilinmez Türkün Atatürk öldü, bütün millete can verdiği gün! Sen ki yüksek doğarak gün gibi yüksek yaşadın, Daha yükseldi ölürken yaşayanlardan adın. Sana baktıkça güneş titriyor, ay kıskanıyor: Çünkü yüksek yaşamaktan büyük ölmek daha zor! FARUK NAFİZ ÇAMLIBEL