ATAMIZ İÇİN Ufuk tarihe batarken, Atatürk adlı eşi, İstemem söndürmez gökte mağrur güneşi!... Koparıp kalbimi mihrabına avize yaptın!... Bıraktın gökleri, topraktaki mâbuda tapın!.. Öpüyorken Ulu Tanrım saçının her telini, Doldurun kanlı yaşımla ebedi kandilini!... Yükselir varlığını bağrına çektikçe mezar, Bu mezarın açılır yolları miraca kadar!... Koca tarih! Onu sığdırmağa tabut arama, Gezerim haşre kadar ben, alarak kollarıma!... Söndü zannetme, güneş; kalbe doğar, kalbe batar!... Atatürk yerde değil sine-i millette yatar!... FARUK ŞÜKRÜ YERSEL (Cumhuriyet, nr. 5217, 19 İkinciteşrin 1938.)