ATATÜRK Sevinelim övünsünler seni Güneş saçlı, deniz gözlü diye Övüneli değil mi!?... Saçların siyah ta olsaydı kumral da Yine aydınlatırdın yolumuzu; düşüncenin ışığında Düşüncenin ışığında dedim de Aklıma Ne Mutlu Türküm Diyene sözü geldi Ardından istiklâlim, hürriyetim Sonra kılık, kıyafetim Yazmam, okumam, öz dilim... Hepsi de özdü, türeydi; Kafesin kırılması, peçenin atılması Hepsi de Türk'e yakışan şeylerdi Kadındı, erkekti düşünmeden Okuyup, çalışmamız; aklındaki güneşti!... Ektiğin tohumun meyvesidir İçteki emniyet dıştaki güven Durmayalım Düşeriz sözü İnandığımız şarkıdır gayrı Yurdumuzda söylenen! Sevinelim övsünler seni Güneş saçlı, deniz bakışlı diye İzin verirsen Atam söyleyeyim Sen yeni bir ruh verdin bize Hayatta en Hakiki Mürşit İlimdir diye İlimin ışığında, Sanatın güzelliğinde Yürüyenlerle beraber ruhun Mevsimler zamanlar üstünde Bizimle, her zaman bizimle; güzel, aydınlık İşte böyle tanıdık seni Atam; izinden ayrılmadık. İBRAHİM MİNNETOĞLU (Türk Dili, nr. 38, 1 Kasım 1954, s. 62.)