ATATÜRK'ÜM Esmez mi vatan? Eser, ak yellerinde gecesiz Taa toprak altılardan Eser taa gökyüzüne... Uçunca o, ben tanlı çağlayanlarla Vuruşuyor, vuruşuyor, vuruşuyorum. Elimde bayrak, kardeşlikten Dilimdeki kıvraklık, hep özgürlük Samsun, kalkıyor yerinden de İzmirleşiveriyor Ben zafer harmanına hak olarak Karışıyor, karışıyor, karışıyorum. Sen düşüncenin nabzında hep hız Fikrin kanında ak heyecan Devrimlerin ölümsüz, dalgalarımızda Kemalci zaman, hep hep yollarımızda Ben, vatan doruklarında karanlıklarla Barışıyor, barışıyor, barışıyorum. Yurdumun özsuyu, gözlerinden Rengi yurdumun, gündüzlerinden Hele bir alı var yurdumun Bir al, savaş izlerinden Be seninle yönelince, "olmaz"lara Erişiyor, erişiyor, erişiyorum. "Yarın..." diye başlayan ders "Dünden..." diye uzayan öğüt Tepelerden tepelere adımlar dağ dağ Sen, hep önde, ileri, göklerde Ben, ceylanlaşmış bir Türk Sen'le Yarışıyor, yarışıyor, yarışıyorum. İBRAHİM ZEKİ BURDURLU (Türk Dili, nr. 134, Kasım 1962, s. 98.)