ÖĞRETMEN ATATÜRK Yine derse giriyorsun Samsun kapısından Selâmlıyor, seviyor tek öğretmeni İl il, köy köy, can can Tüm Anavatan. Hemen başlıyor mutlu ders Erzurum'dan Sonra derinleşiyor volkan-öğütle Sivas'taki son oturumdan. Bütün memleket tek sınıf Bir yön bayrak, bir yön tan Öyle bir ödev veriyorsun ki öğretmenim Süngü-kalemle başlıyoruz AFYON'DAN. Sınıfımız her an kutlu bir savaş Öğretiyor, eğitiyorsun Ankara'dan Hep birden söylüyoruz özgürlük türkümüzü Vatanın uzaklıkları kalkıyor da aradan. Mavi gözlerin hep barış barış Mavi yüceliğin hep duman duman Öyle alev alev bir ders ki Yanıyor, yanması gerektiğinde her düşman. Anlatış tadı, kıvam kıvam öz Son ölüm: İlk hedef, Dumlupınar'dan Kocatepe, yalnız coğrafya değil Dağ dağ ateş yağdırıyorsun her damla kardan. Bir gökyüzüdür artık her sınıf Siliyor bulutlar gölgeleri anılarımızdan Öpüyorsun hepimizi göz göz Şehitler birinci geldikçe hep destan destan. Yağmurlaşıyoruz ere, Akdeniz'e Ektiklerini biçiyorsun İzmir yollarından Bir özgür meyve doğuyor Türklüğümüze Tattırıyorsun utku-yemişi utku dallarından. Öğrenmeye son yok Cumhuriyet, bir ders aynı konudan Öğrendikçe özleşiyoruz da hep geçiyoruz Senin yarattığın vatan-kanından. Anlatıyorsun açık ve seçik Yıkılıyor her gölge fikir-kurşundan Dövüyorsun her yüreği örsünde devrimlerin Tümleniyor her eksik yaratan vuruşundan. Yaşatarak öğretmek senin elinde Sonsuz ders, tek hayat, bize bayraktan Seni özledikçe bellemek güzel Fikir-toprak oldu vatan, gerçek topraktan. Sor bize her şeyi, konuşursun her öz Başlayıversin en zor imtihan Özgürlük güneşin ilk cevap, inan Ey vatan-sınıfta ey Ata-Vatan!... İBRAHİM ZEKİ BURDURLU (Türk Dili, nr. 170, 1 Kasım 1965, s. 86.)