ATA'MA AĞIT Sırma sarısını yay saçlarına, Gözüne rengini koy denizlerin, Düşün dudakların incesini, Yüzüne tuncunu ver benizlerin. Onda yürüyüşün en yiğitçesi, Onda bükülmezi vardı dizlerin Gezerdi ülkelerde bir hızır gibi Em olup derdine çaresizlerin. Durgun bir denizi andırır dışı, İçi hiç sönmeyen bir yanardağı. Sesinde ıslığı eser kuvvetin, Sözünde şahlanır Hakkın bayrağı. Gökte güneş gibi buluşta onda Sezinin sağlamı, duyunun sağı, Yıkarak kökünden Osmanlılığı O gömdü tarihe bir ortaçağı. Dağlar dümdüz olur işaretiyle, Ürperir ovalar avazesinde, Devrilir hıncına çarpar ordular. Kaleler dayanmaz yelpazesine; Fikrin, güzelliğin, aşkın her şeyin Bağlıydı daima en tazesine; Yaşadı başı dik, dünyaya karşı, Getirdi dünyayı cenazesine! Onsuz kaldığını bilse tabiat Bağlar üzüm vermez, bahçeler kurur; Okşar saçlarını ezellin eli, Yüzüne ebedin ışığı vurur. Övünür insanlık eserleriyle, Yurt onun sevgisi üstünde durur. Adıdır kurduğu devlete temel, Ünü kurtardığı millete gurur! Fâni varlığını kaybetti ama, Simgesi yurdumun burçlarındandır. Engin ufuklara uzanmış kolu, Hızı altıokun uçlarındandır! Kadının, erkeğin hafızasında, Gencin, ihtiyarların duşlarındadır. Yayla yellerinde eser gölgesi, Sesi bahçemizin kuşlarındandır Ben mi yazacaktım göçüm gününü Dökerek ardından böyle gözyaşı? Ben ki ona büyük gezilerinde Olumlu bir küçük yol arkadaşı. En son durağına varmadan ömrün, Kapadı yolunu bir mezar taşı... Büyük kuruyucusu cumhuriyetin, Hürriyet aşık-ı milletin başı. KEMALETTİN KAMU