ATATÜRK Dolmabahçe susmuş Ata'yı düşünür Sönmüş koca bir yıldız sönmüş başımız üstünde Gündüzün ortasında çöküvermiş koca akşam Benim gözlerimdeki karanlık o akşamdan eserdir Çınarlar saraya uzatmış köklerini Sonbaharda, Kasım ayında, bağbozumunda Dökülen, sararan yaprakları vardır ağaçların Bizlerin geri dönmez ATATÜRK'leri. Dolmabahçe yolu ulam ulam insan Bulutlar karadır, alçaktır, ıslaktır her zamandan Bir acı oturmuş göğüsleri bir acı Ki, firaklıdır, eşsizdir, yücedir. Ufacık yüreğimiz parça-parçadır Ata'nın gölgesi vurmuştur toprağa Heybetlidir, uludur, şanlıdır ama mahzundur Resimler de mahzun bakar Ata'larına. Takvimler on bir yılı boşalttı avuçlara Ankara Kalesi'nde iri şahinler uçar şimdi. Yarelerimiz dal-budak salar içerimizde Dağlara bakıyorum ; birbirine yaslanan dağlara, Büyük kabir bayrak bayrak dalgalanır gönlümüzde Bir bakarsın Ata Samsun'da at üstünde Gülhane'de, denize karşı, yumrukları sıklıdır, bir bakarsın Ve huduttadır şol saat Mehmetlerin yanında, Olgun meyvalar konmuş dallarına On bir baharın meyvaları öksüzdür. Derinlerden sesleniyor hürriyet adamı Bu ses Akdeniz'den Karadeniz'e dökülür. KEMALETTİN KOÇ (Varlık, nr. 352, Birinci kasın 1949, s. 9.)