BİR TÜRKÜ SÖYLÜYORUM GÖK MAVİSİ Bir türkü söylüyorum gök mavisi Yıldızlar dolar içime Dağ başını duman almış Uğuldayan rüzgâr diniş, kesilmiş cihanın nefesi Dokuzu beş geçe Dolmabahçe'de Kemâlim uyuya kalmış Bir türkü söylüyorum gök mavisi Derin olur son uykular uyanılmaz Göklerde gözlerinin aksi Millet yedisinden yetmişine kadar Melül mahzun yollara bakar Hasretine dayanılmaz Bir türkü söylüyorum gök mavisi Ağaçlar çıplak mevsim sonbahar Kahbe felek o gün yürekten güldü Yakından duyuldu toprağın sesi yakından Millet yedisinden yetmişine kadar Yollara döküldü Bir türkü söylüyorum gök mavisi Dağ taş selâm durdu, ayağa kalktı toprak Alev alevdi göklerin nefesi Kurtlar kuşlar ağlayarak Yollara döküldü birden Bütün bulutlar o gün al aldı Bir şey eksildi yer yüzünden Millet ardından baka kaldı MESUT TARCAN (Varlık, nr. 388 1 Kasım 1952, s. 12.)