ATATÜRK İÇİN Resimlerinden tanıdım seni Gözlerindeydi tanrı, Mânalıydı... Sesini dinledim plâktan: Bir ses ki rüzgara benzer; Öyle engin, öyle duygulu... "Yurtta sulh, cihanda sulh" isteyen Bir ses ki içerimde hâlâ... Neydi o topların değmesi Conkbayırını? Olmasaydı sağ cebinde saatin Göğsünden vurulurdun Mustafa Kemal'im! Samsuna çıkamazdın... "Ya istiklal, ya ölüm!" diyemezdin Halâsı hakiki isteyenlerin parolasını; İnönün de, Sakarya da, dumlupınarda Tarihe hükmedemezdin kitaplarda... 30 Ağustos, Afyon civarı... Güneş zaferi müjdeliyor dağlara... İnsanlar ölüvermiş ortalıkta Zorla veya kolayca, Ya şu devrilen araba; Tekerleği boşuna dönmekte... Nedense şu an Sık sık korna çalmada otomobil, Büyük karargâhtan olmalı. İşaretli, Selâm veriyorlar... Şu başı kalpaklı, Şu bir kağnı dolusu şalvarlı, Kucakta çocuklar ağlamaklı... Bir şeyler sezilir gidişinden Rüzgâr mı desem, Kuş mu desem... Ben bu gidişi anlatamam Paşam! Yine bir şeyler yapacaksın, Düşünceli hâlin tavrın... Saat 9 da İzmir demiryoluna yakın. Birinci Ordu Karargâhında... Dürbününe lüzum yoktu. Mermiler tepesi, Zafer tepeydi bu! Saat 14... Bacaları tütmüyor Çalköyü'nün, Dumanlar içinde Meşale sanki zaferden Yansın varsın... Bozkır yanığı güneş Uzun bir süngü şimdi ortalıkta İşte bitiverdi gün. Hey yıldızlar! Her gece Bu kadar mânalı mısınız bilmem? Şu düşen yüzbaşının Belki son bakışlarıdır size. Siz her şeyden uzak, her şeye yakın, Bir bakışlık mesafede, Barut kokulu mektuplardan bihaber... "Zafer!" zafer! mi diyor dağlar? Gün mü başladı tepelerde? Nedir bu yakan şey içerimi? Belki de aramızdadırlar. Öylesine yakınız ki Rüzgâr gibi, güneş gibi, Selâmsız geldiler belki Kahramanlar... Nasıl sevilmez kahraman? Bir eli dizginde, Bir eli Ak denizde... At kımıldamaz, Kımıldamaz at; fakat Tunçtan olduğunu bilsem Koşturacak... Bu, ilk hedeftir, ileri! O'nun gösterdiği yere... "Ne mutlu Türküm diyene..." Nasıl unutulur büyük kahraman? Ey hürriyetin ta kendisi! Hilkatin neticesi mi nedir, Ölüverdin nedense? Ağlamak neye yarar Atatürk'üm? Fakirliği içre zengin Türk iyem, Senin yolunda, alnın teriyle... Omuzlarımızda kadersin, Emret yine içimizde kalan seninle, Ölelim! NURAN YULUĞ (Ülkü, nr. 36, Aralık 1949, s. 12.)