MUSTAFA KEMAL'İN ETTİKLERİ Anlatacak çok şeylerimiz olacak-çok Çok şeyler anlatacağız çocuklarımıza Aşka dair, yaşamağa dair, kavgaya dair Ve Hürriyete-ve sana dair... Şimdi devir-o devir değil-devran değişti Şimdi bağıra-bağıra söyleyebiliyorum Bütün acılarını çıkararaktan eski günlerin, Şimdi hür olmanın geniş rahatlığı, içimde... Ben anlatılması imkânsız günler gördüm Çocuktum, aklım büyüklüğünce eriyordu. Bir gece yarısından sonraydı dağa çıktık Kara bir bulut gibi kasabamıza girdiler Durup bir tepeden seyrettik elsiz-ayaksız Nasıl yanıyordu evlerimiz, her şeyimiz anlatamam Tekmil gücümüz, aşımız, ekmeğimiz, Buğdaylarımız, tarlalarımız alev içindeydi Nasıl yanıyordu toprağın içi-dışı anlatamam. Anam tutamadı kendini ağladı Gelinlik kızlar, kadınlar hep ağladılar Erkeklerimiz yumrukları sıkılı susmuşlardı. Ol hikâyet bundan sonrası efendim... Bu böyle sürmedi sürmeyecek Analar böyle gün için doğurmuş çocuklarını Er kişinin yeri avradının yanı değil "Kalkın ey yiğitlerim-kalkın ey ehl-i vatan"... gün yüzlüm eğilmiş yücelerden seslenir. Şarkımızla bir kavgamız başladı Çocuktum aklım büyüklüğünce eriyordu. Tevfik amcam, Mustafa dayım ve babam "Vatan dediler, Mustafa Kemal dediler" İzmirli bir rüzgârdılar atlarında Gittiler. Dağlar taşlar devam ediyordu şarkımıza. NEDRED GÜRCAN (Kaynak, nr. 67, 15 Kasım 1952, s. 571.