KÖKLÜ İNANÇ Tarihten, toprağından okudu Mustafa Kemal Bu milleti önce, Daha o zaman sardı onu Derin bir düşünce. Memleketin dört bucağından Savaşırken her gün Anladı ki eşi yoktur Türkün. Bir sabah kalkınca gördük: "Dağ başını duman almış ". Beğen beğendin yeri al Kapan kapmış, alan almış. Baştakileri günlerinden kuşkulu Yarınlarında umutsuz, Yalnız Mustafa Kemal'in gökleri Pussuz, bulutsuz. Türk milletiydi Bütün yoğu varı, Bu köklü inançtan doğdu onun O büyük kararı. Ölümü göze alan Yedisinden yetmişine Kadın, Erkek, çoluk çocuk Takıldı peşine. Bir ağustos sabahı Alınca Dumlupınar'dan hızı Kıyılar zor tutabildi Akınlarımızı. Kurtuldu böylece yeni yurdun Bütün toprağı taşı. Fakat bitmedi onun Savaşı. Atatürk işi tutu Temelinden, Neye el atmış da Kurtulmuş eşlinden? Gece sesler gelirdi m,illetinden ona, Yaşardı her saat yeni bir savaşı, O kadar yorulmuştu ki son günlerinde Toprakta dinlendi o altı başı. Kaldı bir gün elimiz böğrümüzde Boynumuz bükük, On kasımda o ölmedi Sanki biz öldük. OĞUZ KÂZIM ATOK (Türk Dili nr. 3, Aralık 1951, s. 130.)