BU KADAR YAZABİLİRİM Bir cihan yıkıldı, bir güneş söndü, Tanrılar ağlasın, kullar ağlasın Dünya yıldızsız bir geceye döndü Yakınlar ağlasın, eller ağlasın Cihana öyle bir fert gelmemişti O geldi cihanın seyri değişti, O gitti, Allah'ım o ne gidişti, Adıyla can bulan diller ağlasın. Onsuz bu cihanı görmez gözler, Boşuna gelmesin baharlar, güzler, Onun benzerini getiremezler Asırlar, devirler, yıllar ağlasın. Mateme çevrilsin bütün duygular, Ağlamak haline dönsün arzular, Gözyaşı halinde çağlasın sular, Onsuz yeşermeyen dallar ağlasın. Sanki her taraf baş, her taraf ıssız, Sanki bütün varlıklar kaldı yapayalnız, Tabiat yaşar mı böyle ışıksız, Onsuz kızarmayan yüzler ağlasın Varlık dolmuş onun gür sesiyle, Sanki can vermişti eşyaya bile, En büyük avcıyla gelerek dile, Ona hasret kalan yollar ağlasın. Neşeden kalmamış bir yerde eser, Tabiat sanki bu matemle inler, Birer mavi göze çevrilip yer, yer, Denizler ağlasın, göller ağlasın. Ay ışıksız kalsın, yıldızlar sönsün, Rüzgar hıçkırarak dursun, dövünsün, Çağlayanlar susun, yasla düşünsün, Irmaklar ağlasın, seller ağlasın. Başını taşlara vursun Sakarya, Gediz, Kızılırmak yansın Ata'ya Bu acıyla yalnız sular mı ya, Volgalar, Tunalar, Nil'ler ağlasın Gökler güneşiyle, dağlar karlarıyla, Denizler köpüklü dalgalarıyla, Yurdumun yemyeşil ovalarıyla, Birlikte stepler çöller ağlasın. Şimdi yaşlı gözler bir pınar gibi, Taslı gönülleri dünya dar gibi, Güneşi kapayan bulutlar gibi, Resmini örten o tüller ağlasın. Sade, sema değil; dağ, deniz değil, Karalar bağlayan ülkemiz değil, Bu en büyük kayba sade sen değil, Bütün alem, bütün iller ağlasın. SAMİ M. ÖZERDİM