MUSTAFA KEMAL DESTANI'NDAN I Dağca toprakça yalnızdık Bir kez uyanmadık o karanlık o uğursuz uykudan Elimizde avucumuzda yoktu bir şey Bir avuç buğdayın özlemiyle avunduk Bıçak sırtı bir ayaz sırtımızdaydı 19 Mayıs 1919'lardan öncesi böyleydi Böyleydi bizi yıkan, bizi kahreden susmuşluğumuz Utanıyorduk insanlığımızdan Güçsüzlüğümüzden gökyüzüne bakamıyorduk 19 Mayıs 1919 'lardan öncesi karaydı, kap-kara Güneş doğmuyordu dağlarımızdan bir kez Susuzluktan çatlayan topraklarımızda Ormanca bir yeşerti yoktu, yansımıyordu Bir kara, kap-kara zamanlarda Bir yiğit çıka geldi Bir yiğit Mustafa Kemal'di 19 Mayıs 1919'lardan Bir hızır mıydı değil, bir ulu güç müydü değil Mustafa Kemal'di bu, Altaylardan kopup gürül gürül Türklüğün özüydü, ulu gücüydü bu! Yurdum karanlıktı, ışıksızdı, susuzdu Yılanlar, kurtlar, böcekler, çoğalmıştı çıplak topraklarımızda Bir yiğit bekliyorduk Bizi kurtarsın. Bizi alsın Bu karanlık, kap-karanlık uykulardan Bıçak sırtı bir ayaz yüreğimizdeydi Türkülerimiz, şarkılarımız susmuştu Göklerimizde susuk bir kara-mavi vardı Dev orduları yerle bir eden gücümüz yoktu El kadar bir yere itilmiştik Aç, çıplak, silâhsız Ama bir yüreğimiz vardı, ak ve evrensel Mustafa Kemal kadar yüce ve büyük! ŞAHİNKAYA DİL (Hisar, nr. 47, Kasım 1967, s. 26.)